Hoe het voelt om muziek te releasen

Mijn muzikale baby (één uit een kroost van pakweg honderd) zag drie weken geleden het levenslicht. Ik klom op de spreekwoordelijke rots en hield hem met gestrekte armen voor me uit, beeld u er zich de soundtrack van de Leeuwenkoning maar bij in. Ik riep over de digitale vallei en hoorde mijn eigen echo weerkaatsen tegen de TikTokrotsen en Instagramheuvels. Ik verstuurde tientallen mails, stuk voor stuk met zorg geschreven en neurotisch nagelezen waarbij ik mijn hart fysiek een beetje in elkaar voelde krimpen. Alsof het zich al een harnas aanmat voor de stille regen afwijzingen die zou volgen. Ik moet denken aan iemand die me zei: "Liever een één ster-recensie dan stilte". Met het krimpen van dat hart krimpt ook het vertrouwen in mezelf, in de dingen die ik maak. Ik google: "Why is it so difficult to listen to your own songs?" En lees er threads op Reddit waaruit blijkt dat het een welbekend fenomeen is waar menig muzikant aan lijdt. Het wordt quasi onmogelijk om je eigen nummer nog als één geheel te horen, net zoals wanneer je uren in de keuken hebt gestaan, je gasten het waanzinnig vinden maar jij alle losse ingrediënten blijft proeven en vervolgens alles in vraag stelt. Rationeel gezien weet je dat je een goede chef bent, je hebt er immers voor gestudeerd en doet al jarenlang niets anders. Toch fluister ik mezelf steeds meer negatieve dingen in: "Mensen vinden jouw muziek te luid, te druk, te veel. Misschien zelfs plat. Maakt Regi ook geen elektronische popmuziek? Ben jij dan niet zoals Linda, met je gewaad in de woestijn?" Ik glimlach als ik dit neerschrijf, Regi en Linda verdienen een fortuin met hun dance muziek. Ik dans ergens in een niche marge. Nog niks gewonnen, dus ook nog niets te verliezen. Een best fijne plek om te vertoeven. Alles blijft de hele tijd nog mogelijk en ik doe bovendien mijn eigen zin. Geen gestresste manager of labelbaas die me zegt dat het refrein best al na minuut één moet starten, of dat mensen wellicht op de bridge van de song zullen afhaken. Of dat ik, als ik gewoon nog harder werk en nog beter mijn best doe, me het uiteindelijk wel zal lukken.

Vorige week ging ik op uitnodiging van de geweldige Sebastiaan Simoens op songwriting-retreat. Ik zeg retreat want het was op een domein van een Middeleeuws kasteel, we zongen rond een vuur naast een prachtige vijver waar een witte zwaan naar ons knipoogde. Het waren dagen van verbroedering, van een kostbaar geluk zoals ik het zelfden heb ervaren. Als de eerste glintstering van de zon na een lange, donkere winter. De meest getalenteerde songsmids kwamen er samen om gewapend met enkel een gitaar of piano hun ziel bloot te leggen. De eenvoud raakte me, het besef dat de mooiste nummers geen opsmuk nodig hebben. Het zette me aan het denken. Ik stelde mezelf de vraag waarom ik alles altijd zo versier, zo vol met glitters gooi en er als een muzikale Pollock mijn kleuren overheen spetter. Ik daagde mezelf uit om terug te gaan naar de basis, naar piano en zang. Ik schreef een nummer in het Nederlands en voelde mijn lichaam ontspannen. Alsof ik thuis kwam van een lange reis doorheen woelige elektronische landschappen. Ik voel dat ik veel wil vertellen, er zit veel in mij dat nog gemaakt mag worden. Ik probeer al die kleuren, of het nu minimalistisch en ingetogen is, of extatisch en intens en alles daartussenin te omarmen. Het afgelopen jaar werkte ik aan mijn debuut album, een plaat voor Fortress waarop minstens 10 songs te horen zullen zijn. Ze zijn speels, avontuurlijk en verbeeldingsrijk. Ik gebruik klanken als texturen en kleuren en creëer er mijn eigen wereld mee. Dat is toch magie? Stuk voor stuk zijn de songs dansbaar en geven ze energie, om los te kunnen laten, hoop te geven of troost te bieden. Er gaat een enorme kracht en positiviteit vanuit en het maken van dit album voelt als een haast spiritueel proces. Als een viering van het leven dat ik hier en nu mag beleven. Alles is een momentopname. Kunst probeert te vatten wat je in het hier en nu voelt, wat je in het hier en nu wil vertellen en daar moet ik naar luisteren. In zekere zin ben ik niets meer dan 'een medium', iemand die de melodieën, de tekst en alles eromheen ontvangt en het in de wereld moet zetten. Als ik geen intense, psychedelische dance muziek maak, dan zal iemand anders het moeten doen. Van industriële, krassende noise, Duitse schlagers tot klassieke opera, ik ben er van overtuigd dat alle soorten muziek gemaakt moeten worden. Waarom zou wat ik maak dan minder waard zijn? Gewoon voelen en creëren Hanne, niet teveel nadenken. Of lees nog eens 'The Creative Act' van Rick Rubin. Een bevriende muzikant zette het bij het oud papier op straat, voor mij is het een bijbel. Gelukkig zijn we allemaal verschillend.

Ik zit in de zomer van mijn leven. Vol vuur, vol kracht. Ik zal op die rots blijven klimmen totdat de zon onder gaat en het tijd wordt voor het kampvuur en mijn gitaar. Dan breekt de winter aan en zal je vast nog wel een intieme, Nederlandstalige folkplaat van me te horen krijgen. Maar nu, eerst nog even dansen in de woestijn. Speciaal voor jullie - en ook omdat je tot hier gelezen hebt - de webpagina die ik bouwde voor louter promotionele doeleinden: https://www.hannetorfs.be/thisfeelingagain Luister en voel zelf, geef je sterretjes of blijft het stil? Liefs, Hanne