Ecstatic Dance & Toulouse-Lautrec

Twee dagen geleden gooide ik mijn nieuwe kleine baby de grote wijde wereld in. Een stuk muziek van 4 minuten en 15 seconden, geboren in mijn muziekkamertje in Gent. De song ontstond vanuit een jamsessie waarbij ik aan knopjes van synthesizers draaide, met een drumcomputer speelde en intuïtief enkele vocale kunstjes deed. Een feestje met mezelf dus. Dat is waar voor mij het plezier van de creatie begint, er komt een soort van energie vrij waardoor ik dansend op mijn bureaustoel zit en de muziek steeds intenser wordt.

Ik heb het lange tijd betreurd dat ik mezelf niet als getormenteerde ziel beschouw met krassen uit het verleden van waaruit er schoonheid kan ontstaan. Ik heb hoogstens een aantal schrammetjes op mijn teer herteken, maar (Godzijdank!) geen al te diepe bron van verdriet. Op het conservatorium werd me op ongelukkige wijze ingeprent dat je als songwriter het liefst wel op een aantal trauma's kan teren, want: "Dan weet je tenminste wel waarover je schrijft, kijk maar naar je door angstaanvallen gekwelde klasgenootje, zij schrijft échte songs". Ik stelde mezelf jarenlang de vraag wat ik dan wel te vertellen heb, totdat een bevriende kunstenares me er op wees dat het kanaliseren van de levensvreugde net zo essentieel is en dat we die emotie ook tot kunst mogen verheffen. "Kijk maar naar Henri de Toulouse-Lautrec", vertelde ze me. "Die malle kunstenaar feestte er de hele week op los om in het weekend maniakaal kleurrijke, levendige taferelen te schilderen". Je bent wat je eet, dus je creëert ook wat je beleeft. Zoiets? De dans en de daarbij horende extase waarbij je iedere vezel van je lijf tot leven voelt komen heeft me altijd aangetrokken. Zo ontdekte ik recent 'ecstatic dance', uitbundige dansfeesten die starten op een schappelijk uur waarbij je bloednuchter bent, blootsvoets en vervolgens geen woord uitwisselt. Je aanschouwt er de Homo Sapiens in zijn meest extatische vorm, vierend, voelend en dat beleef je als community. Ik voel me op zo'n feesten vogelvrij maar vooral ook dichtbij mezelf. Je ziet er mensen die in zichzelf gekeerd, in foetushouding op de grond schommelen, 50+ers die met brute kracht op en neer springen, diepe zuchten uitstotend of nieuwsgierige mensen die als liefdevolle slangen naar elkaar toe kronkelen, gelukkig in mijn ervaring altijd met het grooste respect en consent. Betreedt er iemand jouw aura? Dan vouw je je handjes tesamen 'Namasté', hier ligt mijn grens. Dans als therapie. Zelfs mijn eigenste lief die met een gezonde dosis scepsis naar deze extatische activiteit kijkt gaf er zich aan over in Thailand. We dansten er op een ecstatic dance event onder een 'dome', een door rijstvelden en jungle omgeven, lichtgevende koepel. De 'dansreis' (dit is jargon) werd zorgvuldig opgebouwd zoals dat gaat: van meditatieve ambient-belletjes tot harde, duistere breakbeats om uiteindelijk weer tot rust te komen onder begeleiding van een live gespeelde klankmeditatie (met van die schalen en dromerige fluiten). Nils bewoog als een krab: zijn knieën gebogen, de handen tot schaartjes geplooid en cirkelde onder de koepel als een volleerd kunstschaatser om uiteindelijk luchtdrum te spelen alsof hij op de mainstage van Werchter was.

"De dansvloer is een spiegel", vertelde een ecstatic dance veteraan me. Ik begrijp volkomen wat daarmee bedoeld wordt. En dus schreef ik 'This Feeling, Again', een song over het jezelf bevrijden van angsten en vervelende gedachten (mij zeer zeker wel bekend!) door middel van een rituele dans. Althans, daar nodig ik graag toe uit. Ik zal niet snel die songwriter zijn in wiens melancholische woorden je je eigen verdriet zal herkennen, maar ik bied wel een medium om energie door je lichaam te laten stromen en voor even te ontsnappen uit je eigen hoofd. Namasté! Een warme uitnodiging: Stream deze song, draai aan die volumeknop, sluit je ogen en zak voor even in je lichaam. Maar vooral ook, bedankt om te luisteren want zonder jullie oren is er geen muziek. Zoiets als die boom die in het bos valt, maar er is niemand die hem hoort... Liefs, Hanne