La Dolce Vita

Ik verstop mijn naalden in een goedkope, plastic brillendoos. Ze rollen onder de pootjes van mijn zonnebril door en houden zich schuil voor de security. Een tip van onze Let's Hook Up Community en die is goud waard, want even later brei ik in de lucht, vliegend boven de Zwitserse Alpen. "Oh, je fais aussi du crochet". Mijn buurvrouw toont allerlei foto's van zelfgehaakte vesten en handtasjes. "Mes propres créations", zegt ze fier. Ik brei verder, er is geen luchtverzakking die me uit mijn trance haalt en voor ik het goed en wel besef landen we in Milaan. De stad is verlaten, Italianen vieren Ferragosto aan de kust en aan meren. Dit weekend vieren ze hun grote katholieke feest en dat is dan ook meteen het hoogtepunt van de zomer. We struinen door de brede, grotendeels lege straten en lezen de handgeschreven briefjes op de deuren van schattige winkeltjes: "Chiuso per ferie", ik bedenk me dat de persoon die dit schreef, nu wellicht op een ferry zit, lekker aan het dobberen met een glas prosecco in de hand. De winkels die wel open zijn, zijn de imposante merkgiganten. Nils en ik bekijken de etalages alsof we door het modemuseum van Italië slenteren, de rode kabeltrui van Versace die hij 'wel mooi' vindt kost vijfduizend euro nog wat. Een redelijke prijs als ik me bedenk hoe lang ik erover zou doen om het klassiek ogende stuk bij elkaar te breien. We wandelen voorbij een poort, een opening in de muur met een bordje ernaast dat belooft dat achter deze gang de winkel van Ann Demeulemeester zal opdoemen. "Dat moeten we zien! We zullen hen zeggen dat wij ook Belgen zijn." Nils trekt grote ogen. "Geen sprake van, mij krijg je daar niet naar binnen. Ze weten toch dat wij niets zullen kopen?" Ik zucht, recht mijn schouders en duik de duistere gang in. Een grote bewaker in donker pak begroet me. Ik ben misschien de eerste of enige persoon die hij die dag in zijn gangetje zal zien. Voor zo'n job moet je een zen boeddhist zijn. De weinig verlichte winkel ruikt naar verse kruiden en leer. "My heart, it is an open road, where we ran away for good.", zingt Nick Cave. Natuurlijk, Nick Cave. Een prachtige vrouw glijdt als een schaduw naar de hoek van de ruimte die ik binnenga. Geruisloos volgt ze iedere handeling. Moet ze ingrijpen als ik de stoffen betast met mijn zonnecrème-vettige-vingers? Vermoedt ze dat ik één van de kanten kraagjes in mijn aftandse totebag zal smokkelen? Met een trillende pink schuif ik de kapstokken uit elkaar, ik keur de kledij zoals alleen een kenner dat zou doen, met een dosis sérieux en een vleugje bewondering. Hoe prachtig zijn deze kleren? Ik word er door betoverd. Ik zie geen enkel prijskaartje, natuurlijk niet. Voor iemand die hier een topje koopt maakt een nul meer of minder werkelijk geen verschil. De kamer van ons Palazzo ruikt naar zeep en oude houten kast. Naast het bed is er een klein deurtje. "Don't open it, there's nothing for you there.", beveelt onze gastvrouw ons. Ja, dat zal wel, achter die deur woont Blauwbaard en verzamelt hij naakte vrouwen op sterk water. We douchen het zweet van onze plakkerige lijven en liggen languit op bed. Plots wordt er hevig op de grote houten deur geklopt. Het geklop klinkt vastberaden, paniekerig bijna. "Euh sorry, we need to go to the tower to watch the eclipse. It's the best spot." Ik verstop me onder de deken en mijn ogen schieten van de deur naar Nils. "Give us euh a minute please", roep ik terug. "Yes, sorry, but it's the best spot and in five minutes it will happen. The eclipse." Ik grabbel mijn kleren bij elkaar, leg de lakens netjes en prop alle rommel snel terug in de trolly. "Are you ready? Sorry. We really want to see it!" Ik open de deur en de gastvrouw loopt gehaast de kamer door, achter haar, haar twee tienerkinderen en haar man. Ze openen het deurtje van Blauwbaard en klimmen de akelige wenteltrap in de middeleeuwse toren op. "Come with us, you should see it too!". De vrouw geeft ons een lasmasker. "My husband is a sailor, a champion. Have you seen all the trophies downstairs? So this mask for sure is the best!" Het is een soort zwarte rechthoek met geblindeerd glas in het midden, het past zich automatisch aan aan het licht. Ik kijk naar de zon en vraag me af wat zeilen met lassen te maken heeft. De vijf Italiaanse gezinsleden, Nils en ik staan op het torentje van het oude Palazzo. Het uitzicht is werkelijk adembenemend. Om te beurten geven we elkaar het masker en slaken verrukte kreten. Op een planeet vol spektakel en overprikkeling krijgt een zwart sikkeltje dat voor een bolletje schuift iets poëtisch. De mens verlangt naar eenvoud, naar authentieke schoonheid en dat dit gevoel ons hier, op deze middeleeuwse Italiaanse toren verbindt, ontroert me. "Is this it?", vraagt de tienerdochter in het Italiaans. Ze haalt haar schouders op en kijkt alsof ze iets vies ruikt. Als de avond valt zet ik me naast het zwembad met mijn breiwerkje. Iets wat ooit een trui met korte mouwen zal worden, een t-shirt voor in de winter. Vierduizend euro, de mouwen zijn kort. We eten groene olijven, recht uit de bokaal. "Precies een kleine aliën", gniffelt Nils. Hij volgt de kleine ronde robot die over de bodem van het zwembad glijdt. Gehaaste voetstappen komen dichterbij. "So sorry for interrupting, normally we never do this, but we had to make an exception for the eclipse", verontschuldigt de gastvrouw zich nog. "Please give us five stars". Five stars. Zo voelt deze vakantie, dit moment. Een zon, een maan en five stars.