Gratitude before me

Gent-Sint-Pieters. Een conductrice met een lange blonde paardenstaart zit aan de kleine toog van de koffiebar op perron 11. Voor haar liggen speelkaarten in een opstelling die me doet denken aan 'solitaire'. Ze nipt van een miniatuur kartonnen bekertje, een espresso. Met een ernstige blik verschuift ze de kaarten. Ik beeld me in dat ze alle vertrek- en aankomsttijden van de treinen vanbuiten kent. Dat ze er als klein meisje al van droomde om conductrice of machinist te worden. Dat ze zich bewust ver weg houdt van social media en dat haar kaarten daar de perfecte remedie voor zijn. Ik bestel een stuk bananenbrood en een 'grote latté met havermelk' en er gaat een scheut van onnozel geluk door me heen. Ik ben hier, op dit perron, met een dampende koffie en een lekker stuk cake, onderweg naar de zoveelste voorstelling van FroeFroe en Johnny Mus. Dit is exact waar ik wil zijn bedenk ik me. Op de trein maak ik een story die ik zal delen op Instagram waarin ik schrijf dat 'het 'Yarn & Yoga' retreat op één week tijd uitverkocht is'. Met acht hakers en breiers zullen we in juli een magisch huisje delen, te midden van een bos. Onze passie voor alles wat met garen te maken heeft en onze ondernemingszin maakten deze gedeelde droom van Emilie en mezelf in een mum van tijd tastbaar. Maar ik dwaal af, op mijn story schrijf ik ook: 'Dat ik toevallig net een betoverend concert zag in het mooiste park achter mijn hoek en dat ik op één jaar tijd een prachtige vriendschap (Emilie) én band (Cheap Cult) heb gevonden in Gent'. Alsof het universum gouden kruimels voor me uitstrooit en ik ze alleen maar hoef op te rapen tot ik alweer iets nieuws zie glinsteren. Boven de story plaats ik het titeltje 'dankbaarheid barst uit zijn voegen'. Post. Toch maar weer verwijderen? "Dit gaat erover Hanne", mompel ik in mezelf, "en dan ook nog eens al dat paars, de kleur van creativiteit, intuïtie en spiritualiteit, er kringelt nog net geen wierrook uit de volgers hun scherm wanneer ze mijn story te zien krijgen". Mijn broer geeft het verhaal een hartje en ik vraag hem meteen of deze post er niet een beetje over gaat. "Maar neen, dat is toch net mooi zus? Zet er: gratitude before me, gratitude behind me... bij", zegt hij. "Een beetje humor is altijd goed". Hij heeft gelijk, ik lijk steeds meer op Ingeborg die ook al in vele talen de dankbaarheid bezong.

Of waarom ook niet, laat mij maar de Ingeborg 2.0 zijn. Wanneer mijn haar kleur verliest word ik vast en zeker een witte heks, een herborist die in potjes en pannetjes roert, een luisterend oor voor de gekwelde ziel, een veilige haven met een hoek af. Dan ga ik in dat huisje in het bos wonen. Aan de haard met mijn haakwerk drink ik thee van psychedelische champignons, leg ik tarotkaarten en zing ik liederen over de maan. Is dat de toekomst waar het universum me met haar gouden kruimels naartoe gidst? De trein vertraagt en komt aan in Wetteren, of all places. De conductrice met de lange blonde paardenstaart opent de deur van de trein en leunt voorover, met haar hoofd kijkt ze links, rechts, links, rechts. Een kaart valt uit haar tas, de koningin van harten kijkt me blozend aan van op het perron. Ik buk en geef haar de kaart terug. De conductrice glimlacht verlegen: "Dankjewel".

Even later laat ik in de loge van de theaterzaal aan mijn acteurs-collega's het nieuwe artwork zien voor de volgende single van Fortress. Als iemand mijn liefde voor theater en muziek begrijpt, dan zijn zij het wel. Ze kijken naar het kleurrijke, dromerige portret en Tanya zegt: "Oh maar Hanne, jij bent hier echt The Queen of Hearts". Mijn hart vult zich en ik geloof dat ik haar wil zijn, die koningin met haar grote hart die zich laat leiden door intuïtie en liefde.