Goede voornemens

Goede voornemens, een commercieel construct dat gretig inspeelt op onze emoties. Het oneindige verlangen naar een betere versie van onszelf. Een nieuw jaar, nieuwe kansen, vanaf nu doe ik dit en stop ik met dat. Ik houd mezelf graag voor dat ik daar allemaal niet aan mee doe, dat ik in het moment leef en iedere dag een nieuwe kans is om me goede dingen voor te kunnen nemen. Maar toch... Ook ik voel dat nieuwe startpunt, de belofte van een nieuw jaar vol mogelijkheden. Zo zal ik vast niet de enige zijn die zich begin januari inschreef in een hippe fitnessketen, voor de zoveelste keer in mijn leven weliswaar maar dan nu voor écht. Die extra blokken tofu, paddenstoelenoplospoeder en vitamine D en B12 ging inslaan, want het lichaam verdient ook een gezonde start. Ik lanceerde zo ook deze website vanuit het voornemen mezelf nog zichtbaarder te maken, op een consequente manier dit keer. Iedere maand een blogpost, want de algoritmes moeten gevoed worden. Better, faster, stronger. Ik beken, ik doe er dus toch allemaal aan mee. Wat ik me vol goede moed en met een sterke belofte aan mezelf voorneem is dat ik dit jaar, in 2026 mijn debuutalbum ( van de elektropop band Fortress) - waarop minstens 10 songs zullen staan - zal afwerken. Iedere muzikant die zich ooit al eens aan zo'n huzarenwerk waagde weet wat voor een denkbeeldige Mount Everest je hiervoor moet beklimmen. Ik neem me voor in mezelf te geloven, dat ik dit zal kunnen. Helemaal in mijn eentje. Van schets tot compleet uit- en afgewerkte popparelproducties. Er komt nauwelijks tot geen andere muzikant aan te pas, alles ontstaat en wordt voltooid in mijn muziekkamertje in Gent. Van zodra een song voor 90% voltooid is roep ik er mijn klankbord bij, de getalenteerde, behaarde man waarmee ik het huis en mijn leven deel. Hij zet zich naast me, sluit de ogen, fronst diep en spitst zijn oren. In opperste concentratie merkt hij allerlei details op, dingen die ik nog kan verbeteren. Ik reageer gekrenkt en geïrriteerd, voel de drang me te verdedigen want 'ik weet echt wel wat ik doe', om dan meteen toe te geven dat hij gelijk heeft. Meestal heeft hij gelijk. Die 10 laatste procent is de pittigste, je denkt dat je klaar bent en moet dan toch nog luttele uren verder sleutelen en schaven. Iets beginnen is makkelijk, het afwerken en uiteindelijk kunnen loslaten niet. Ik neem me ook voor veel meer te delen over al deze processen. Niet alleen de resultaten te laten zien, maar ook wat er zich afspeelt achter mijn scherm. Zo had ik vorige week een droom van een fotoshoot in Den Haag. Het was dé shoot die ik maandenlang had voorbereid met een heel team van uitzonderlijk getalenteerde mensen. De beelden van deze shoot gaan hand in hand met de muziek die ik aan het creëren ben en hoe die dag eruit zag, dat zie je hier. Als je straks het resultaat zal zien zal je je nauwelijks kunnen voorstellen dat ik me die dag ook zo gevoeld heb: een ietwat gespannen meisje, met een rode blos en grote ogen vol verwachting. Ik ga geloof ik nog een blogpost wijden aan deze dag, de dag die 2026 uitzonderlijk goed heeft ingezet en me een waanzinnige creatieve boost heeft gegeven. Januari, so far so good. Al at ik net een gigantische berg frieten... Tot zover de gezonde start. Morgenvroeg naar de fitness met een paddenstoelendrank. Nam jij jezelf iets voor? Vertel het me hieronder, ik lees het met veel plezier en wie weet helpt het jou ook wel om het neer te schrijven. Liefs, Hanne