Op tournee - hoezee

Ik ben deze maand op tournee, met de liefste vrienden van Ozark Henry. 'Op tournee' zijn betekent in dit geval gemiddeld 2-3 keer per week spelen in de mooiste zalen van 't land. Alhoewel dat eigenlijk niet eens zo druk is - er zijn dan nog steeds 5 dagen over per week - toch heeft het een impact. Mijn auto ligt vol met lege chips- en koekverpakkingen, rondslingerende lege flesjes. Na iedere show bekruipt er me een boefkick en gris ik nog wat ongezonds mee voor de nachtelijke ritten naar huis. Kilometers donkere autostrade met een koude cola zero in de bekerhouder en een halflege zak chips terwijl ik naar organic techno luister. Een niche genre dat me zowel wakker houdt als inspireert. Het liefst luister ik naar de podcast 'De wereld van Sofie' maar de schoonheid van haar stem wiegt me zo in slaap. 'Daan en Jani' heb ik ge-binge-listened, ik ben verliefd op die mannen. Het laatste nachtelijke kwartier op de autostrade vecht ik tegen een doffe vermoeidheid, zet de muziek luider en sla mezelf zachtjes op de wang. Hou vol. Eenmaal thuisgekomen doomscroll ik alsof mijn leven er van afhangt, meteen gaan slapen is nooit een optie. Rond 2/3u 's nachts sluit ik mijn ogen en zo gaat het iedere keer weer. Twee à drie dagen per week voel ik mezelf een dankbare nachtarbeider wiens schema zich aanpast aan de liefde voor muziek. Wat een gekke liefde.

Dat ik dit mijn job mag noemen zie ik als een kostbaar, kosmisch geluk. Als we samen spelen kruipen we in ons eigen universum waarin we onze intuïtie, ons plezier en onze verwondering inzetten om het publiek iedere keer weer een unieke, menselijke ervaring te kunnen brengen. De ene avond voel ik hoe de muziek me meeneemt op een vederlichte trip en ik dankbaar over het podium zweef. Een andere avond focus ik me misschien teveel op schoonheidsfoutjes of bedenk ik me dat ik nog iemand terug moet mailen. Mijn ergste vijand op het podium is zelftwijfel, piekeren over een verkeerd nootje en me afvragen of ik het volgende refrein dan wel juist zal spelen. Het is de kunst om me open te blijven stellen voor wat er in het hier en nu gebeurt en vooral ook goed te blijven ademen. The show must go on. Nu ik er zo over nadenk is performen ook best wel loslaten, uit het hoofd en in het lijf.

Ik heb deze maand ook voor het eerst deel uit mogen maken van 'Tastbaar' collectief. Geweldige dansers, performers en muzikanten die live performances brengen voor mensen die het fysiek en/of psychisch moeilijker hebben. Ik bezocht samen met Joey (muzikant) en Caroline (danseres) de dialyse-afdeling van het ziekenhuis in Aalst. Met mondmasker en cello in de aanslag probeerde ik mijn voelsprieten fijn af te stemmen op de patiënt in kwestie of liever, de mens met een hele geschiedenis, dromen en verlangens. Het was een emotionele rit die alles even in perspectief plaatste. Zo dichtbij een ander, kwetsbaar leven mogen komen gaf me een ontzettend nederig gevoel. Met onze kunst raakten we iemand anders, we brachten troost en verzachting in een universele taal die woorden overstijgt. Ik duik heel graag dieper in dit avontuur en zal ook de komende maanden nog een aantal keer met Tastbaar mee op pad gaan. Het vervult mijn verlangen om nog iets meer voor iemand anders te willen betekenen en ik ben benieuwd waar het me nog zal brengen.

En nu maak ik me klaar om te vertrekken naar alweer de vijfde sessie van The Creative Field waarin ik andere kunstenaars verwelkom zodat ze elkaar kunnen ontmoeten, delen en inspireren. Een initiatief van mezelf en psychologe Dominique Mertens waarbij we ons inzetten voor het mentaal welzijn van kunstenaars. Zo'n avond samen, in alle openheid kunnen delen over wat er zich allemaal achter de schermen en in ons hart afspeelt kan ontzettend deugd doen. Binnenkort lanceren we ook een ontwikkelingstraject voor kunstenaars waarbij we nog meer gaan werken rond je plaats vinden en durven in te nemen als kunstenaar. Dit pad van community care bewandel ik nu ruim een jaar en geeft me net zoals de samenwerking met Tastbaar die voldoening van er te mogen zijn voor een ander. Er is alleszins veel liefde, ruimte én versgebakken kardemom-kaneel-gember-appeltaart. 'Ping!', zegt de oven. De taart is klaar.